Soorypankh

माझ्यासमोर एक गंभीर प्रश्न पडलेला आहे. प्रेमकविता लिहायची असेल, तर कवी तरुणच असला पाहिजे का? तसेच तो सुंदरही असायला हवा का?- हा पश्नच अप्रस्तुत आहे, असं आपण निश्चितच म्हणाल. पण नाही! त्याचं असं झालं की, एका कविसंमेलनाच्या आयोजकांनी फक्त तरुण कवींनाच प्रेमकविता सादर करण्यासाठी आमंत्रित केलं. तरुण श्रोत्यांना आपल्याकडे खेचून घेण्यासाठी कवीही तरुण (आणि सुंदर, आकर्षक) हवेत, असं त्यांचं म्हणणं होतं. मग असं असेल तर, आजवर अनेक वयस्कर, प्रौढ, वृद्ध कवींनी लिहिलेल्या विलक्षण तरल, आशयघन, सुंदर कविता मोडीतच काढाव्या लागतील. खरंतर जी उत्कृष्ट कविता आहे, ती चिरतरुण असते. प्रेमकविता तर असतेच असते. ती तरुण कवीनं लिहिलेली असो, की, वृद्ध कवीनं. किंबहुना वृद्ध कवी जी प्रेमकविता लिहितो, ती अधिक प्रगल्भ, परिपक्व असते आणि तीच तरुणांना अधिक आवडते.  भा. रा. तांबे यांनी कविता लिहायला सुरुवात केली, तीच मुळी सत्तरीनंतर. पण त्यांनी त्यानंतर लिहिलेली  डोळे हे जुल्मी गडे रोखुनि मज पाहू नका जादुगिरी त्यात पुरी येथ उभे राहू नका ही कविता असो, की,  ते दूध तुझ्या त्या घटातले का अधिक गोड लागे न कळे किंवा न...

 श्री तुझे तेच माझे असू लागले... ------------------- श्रीराम ग. पचिंद्रे -------------- कविवर्य सुरेश भट यांच्या एका गझलेतील दोन शेर आहेतः लपंडाव माझा तुझा संपला तुझे तेच माझे असू लागले...  तुझ्या अंतरी कोणती वादळे मला हेलकावे बसू लागले...  पती आणि पत्नीच्या सहजीवनाचे मर्म सहजपणानं सांगणारे हे दोन अर्थपूर्ण शेर आहेत. ‘ती’ जेव्हा त्याची होते आणि ‘तो’ जेव्हा तिचा होतो, तेव्हा एकमेकांमध्ये जे काही नाते निर्माण झालेले आहे, ते शब्दांशिवायही प्रकट व्हायला लागते. दोघांना एकमेकांपासून काही लपवण्याची आवश्यकताच उरत नाही, कारण दोघांचे दोघांना आणि दोघांना दोघांचे असं होऊन जातं. लपंडाव केव्हा संपला हे दोघांनाही कळत नाही, ़इतक्या सहजपणे तो संपून जातो. हेच तर सहजीवनाचं मर्म आहे. एकमेकांवरील प्रगाढ प्रेम आणि विश्वास यावरच सहजीवनाचा आनंद अवलंबून असतो. घटस्फोट हा शब्द आपल्या माहीतही नाही, असाही एक काळ भारतात होता. एकदा मुलीचं लग्न लागलं आणि ती सासरी नांदायला गेली, की ती माहेरची पाहुणीच व्हायची, फक्त पाहुणी. बाकीचं तिचं जे काही व्हायचं, ते तिच्या नवर्‍याघरीच. ती जगली काय नि मेली काय, ते सास...